به آخرين شعرم
می انديشـم!
که به پايانش نخواهم
کشـاند!
و رهايش
خواهم کرد
غريب و بيگانه
نو نهال!

چه کسی او را تيمار
خواهد کرد؟
آنجا که
سبزه ها لگد مال ميشوند
وصدای ناله و فرياد
خرد شدن استخوان هايشان
در زير پای انسان
هرگز به گوش
نميرسـد!

من!
به آخرين شعرم
می انديشـم!
که پايانش
نخواهم نشـاند!

به مار ماده ی بی آزاری قسم
به فرض اینکه دور دست و گردن من
و با نیلوفری رقابت دارد که دور عصب هایم پیچیده
این آینه ی رو به رو قیافه ات را کمی تغییر قیافه داده
وگرنه این نیلوفر ظاهرا بر خلاف تو / از غلاف تو بیرون خزیده
به هم نریز لطفا فکر و خیال شطرنجی را که بر مسیر از هر کجای تو چیده ام
پس / هزار بار به تو ای ماری قسم
که کاری سخت دست منداده ای
که خیلی هم ساده است
اول / خوب خفه ام کن !
بعد خرسی را صدا بزن که بو بکشد
اسامی خاصی که زیر پوست من با موهایی کوتاه یا بلند
پیش از آنکه بمیرند / پا گذاشته اند به فرار
کره ی روی میز را هر چه زودتر / به موزه اگر بفرستی / متشکرم
دنیا را صرفا برای تو گفتم که از نو آغاز بشود
یا که نه آن را فقط برای تو با پاکت سیمانی تعمیر کنیم
با سه چار کارگر افغانی
آن طرف اما جسدی تازه روی دست کلاغی مانده
که قارقار هم هنوز بلد نیست

آب را گل بکنيم
آه سهراب ببخش
بين دنياي من و هستي تو
بين مشروب من و مستي تو
صد هزاران قدم و پاره قدم فاصله است
تو و يک رخت سپيد همه احساس و اميد
من و يک جامه و يک روي سياه و کنون موي سپيد
تو پر از عشق و هياهو و صفا
من گرفتار سکوت
تو و دنياي قشنگ و زيبا
من اسير برهوت
ده بالايي دوران قشنگت سهراب
آب را روشن و زيبا ديدند
و بر ان رود روان همچو دلهاي قشنگ خودشان
روشني بخشيدند
ده بالايي ما سهرابا ده نامردي و نيرنگ و رياست
وز دل هر مردش بوي سنگين تعفن به هواست
آب را گل بکنيم
سهم من از کفتر تو فضله اي پست چو نامردان است
و من مانده به آن نان فرورفته در آب
از تن خسته و درويش تو محتاج ترم
و چو کوزه بدان دست لطيف
پر از ان آب سفالين گردد
تشنه اي را زندگي مي بخشد
و من از هر چه حيات است تنفر دارم
و کنون سهرابا اگر از بهر من در حسرت و در صدد نفريني
نفرين کن من به نفرين عزيزان همه عادت دارم
ولي اين بار عزيز اين صداي سخن يک مرد است هر کجا رودي و آبي ديدم
من از امروز از اين لحظه و دم
به خدا قسم که گل خواهم کرد
آب را گل بکنيم

من درد ها کشیدم ام از درازنای این شب بلند
 با این همه
 جهان و هرچه در اوست
به کام کلمه ی باز بی چراغی چون من است
من چکیده ی نور و
 عطر عیش و
 آواز ملائکم
وطنم همین هوای نوشتن از شرحه ی نی است
 همین است که این سکوت بی باده
بر بادم داده است
 ورنه علفزار اردی بهشت را
 کی بی وزیدن از سرمست بابونه دیده اید

                                                                      سید علی صالحی

- دلم به حال دلم خاکستر شده ... !

- دلم به حالِ دلِ خاک شده، خاک شده

- با دلِ یک "اشک" چه کاری داری ...!؟

خون آبِ قاطــی میکنم وقتی؛

وقتی از بطن من خاکم به اعضا می رسد.

- دلم با نیتِ نماز صورت می شوید،

گـِـل می شود.

گـِـل می شوم

گـِـل می شوم

یک پنج بر عکس می شوم

قــَــدِ یک دنـــــیــــــــــــــــــــــــــــــا" دُون می شوم"

                    آره دیدمش.

             داشت گدایی می کرد.باورم نشد. زدم زیر خنده. گریه کرد. گریه کردم. خندید...

           کلاشو از سرش برداشت .گرفت جولوم. با یه لحن خسته و سبز رنگ بهم گفت :

                                           ((هوای تازه می خوام. کمکم کن))

                                            امروز احساس مي کنم دوباره عاشقش شدم.

اما پی حرفش را گرفت و گفت:زندگی یکسانی دارم من مرغ را شکار میکنم ادمها مرا.این وضع یک زره خلقم را تنگ میکند.اما اگر تو مرا اهلی کنی انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی.ان وقت صدای پایت را میشناسم و با هر صدای دیگری تفاوت دارد.برای من که نان نمی خورم نان چیز بیهوده ایست.پس گندمزار هم مرا به یاد رنگ مویت میاندازدزیرا موی تو طلاییست.و صدای باد را در گندمزار دوست خواهم داشت.حالا اگر دلت میخواهد مرا اهلی کن!

شهریار کوچولو گفت:خیلی دوست دارم اما وقتش را ندارم.

روباه گفت:آدمها دیگر برای سر دراوردن از چیزها وقت ندارند.همه چیز را حاظر آماده از دکان می خرند اما جون دکانی نیست که دوست معامله کند ادمها مانده اند بی دوست...

شهریار کوچولو گفت:راهش چیست؟

روباه گفت:باید خیلی خیلی صبور باشی اول از من فاصله میگیری  و میان علفها میشینی.من زیر چشمی نگاهت میکنم ولی تو هیچ چیز نمیگوئی چون همه چیز زیر سر این زبان است.و بعد هر روز یک خورده نزدیکتر میشوی.

                                                   شازده کوچولو.آنتوان دوسن تکزوپری