جمعه ها تاول زده بودند در چشمم .موهايم در آسياب پنج شنبه سفيد...
      بغضی خاموش ميان گلويم گل كرده !
      از نفس های شنبه كه می افتم ، ياد تو غبار جاده ها می شود.می دانم كه مرا كم
      آورده ای و من ميان دست های تنهايی تخم می گذارم .آتش گرفته از حسرت و باروت
      چون ققنوسی ، افسانه ی يك اسطوره می شوم .
      می دانم كه می دانی و اين شبيه همان كلمه است كه در بی جايی يك خاطره جا
      گذاشته ام .
      موسم عاشقی گذشته و سنگواره ی غربت ، فسيل بی تكراری خويش می شود .
      يكشنبه همه ی هوای شهر عطر زنانه دارد . طناز و پر حيلت و مه آلود .از آن دست
      كه در جستجوی يك كام تازه ای .
      نمی دانم چرا من همه ی آن ها را كم می آورم . انگار دلم می خواهد از همه ی
      آن ها عاری باشم .گاهی حالم را به هم می زنند ، شايد چون در همه ی آن ها ،
      ردی از نياز و فريب است .
      دوشنبه وارونه ی سفر و بازگشت ، محبوس كار و روزمرگی ...
      آه! باز رسيدم به سه شنبه ی موعود . به آن آيت خاموش . به وعده گاه بی قرار و
      نامه ی بی جواب و ...
      می دانم كه می دانی و اين شبيه همان كلمه است كه در بی جايی يك خاطره جا
      گذاشتم .
      چهار شنبه ...
      اين ياس محتوم ديگر از من نمی گذرد  .انگار در قاب هر روز و هر روز تكرار می
      شود .
      می دانم كه می دانی ...
      می دانم كه می دانی ...

شروع کردن همیشه سخت است . با چه لغتی نوشتن تصمیمی است که هرگز نتوانستم آن را درست بگیرم .یادت هنوز دیوانه وار در صحنه دلم می رقصد.تکه تکه محبت گنگت از بند بند بدنم جدا نشدنی اند .چگونه فریاد بر آرم .با که بگویم ...؟ وای هنوز باورم نمی شود هنوز هم دوستت دارم .

برایت می نویسم ...تا یادگاری باشد.باشد هرگز خاطرت خاطرم را به گور فراموشی ها نسپارد.        

شاید آن روز که سهراب نوشت: ((آب را گل نکنیم ))

   خبر از سردی بازار محبت

     خبر از بی کسی کلمه احسان

        خبر از لختی ایثار و وفا

                خبر از قحطی یک بوسه نداشت .

 شاید آن روز کسی گل می کرد

      نه که دانسته بیازارد مردمان ده پایین دستی

           خانه ای در دل صحرا

           که دو در دارد و بس

           بهر یارش که بیاید ز رهی دور و غریب

                   آب را در دل رس ول می کرد.

و در این چالش و جنجال عجیب

    که به قول نفری عصا از کورها می دزدند

    من در این قحطی بازار محبت گم گشتم .

آری آن سهراب بود

   من خودم در ورا سوته دلان پنهان بودم

                   دیدمش لخت و ملول

                         باده در جوی همان دهکده ها ول می کرد.

به دوش صبح بارانی

                 چه زیبا مثل یک اندوه نورانی

                 و رنگین مثل گلهای بیابانی

                 نگاهم حسرتم شد برق تردید و تمناها

                  تو توصیب بهارانی

                  و تصنیف ازلها در زلال جویبارانی

واز آیینه چشمان تو در قاب مژگانت

    هراسان می شود آهوی حیرانی

 آری آری دیدگانم اشک می ریزد

                                          به راه تو

                                                برای تو

                                                         برای دیده گان تو

چه سرگردان میان نی نی بی خواب این دوران

در این عهدی که نرگس خواب می بیند خماری را

و سنبل می شکیبد زار

                           بنفشه با نگاهش می فریبد

 و تسبیح همه سجاده ها با می هم آغوش است

اگر از چشم من دوری

                     ولی مثل صدای کودکی در سینه ام شوری

چنان از مهر تو مستم

                               و بر موی تو پا بستم

که در قلب قنوتم قامتت بر پاست

لبانم ذکر یا رب و

                           سماع سرمه ام در دیده ات پیداست.

چرا بعضی صدای عشق را نشنیده می گیرند؟

چرا اشک شقایق را چنین نادیده می گیرند؟

نمی دانند شهادت از شب عاشق گذر کرده ؟

         و شهر عاشقی پیراهن خونین به بر کرده ؟

                       که آتش از تپش هایش حذر کرده ....

 و من از درد اندوه ندانستن

                 شدم فریاد

                                شدم یک آه

                                                  شدم بازیچه ای بر باد

             و از افسانه پیمان شکستن ها

                     و از مرگ شقایق در تب تنها نشستن ها

                                                                         چه دلتنگم.

حریم حیرتم اکنون

 رها در گریه تلخی

                  غمی شیرین شدم در سینه فرهاد.

اگر از سایه های بی کسی دلخسته هستیم

بیا از خود دگر بگسسته باشیم

و بر گلهاس سرخ بی خودی پیوسته باشیم .

اگر یک روز کشتند عاشقی را

   و بر بستند عطر رازقی را

         بیا بر صبر سبز آرزو دلبسته باشیم.

                     و بر سوگند شام عاشقی وابسته باشیم.

آزاد نه آن است که پریدن باید
آزاده نه آن است که اسارت باید
مردانگی و فهم معنی آزادگی است .

هنگامی که از شدت دوست داشتنت بی کار می شوم در ذهن خود از کاه و   چوب  و گل چون     تویی  می سازم . آن قدر بر تو سجده می روم که تو ... توی بی جان از دستم شاکی می شوی . شینیده ام که بت بی معناست و بت پرستی گناه ... ولی پرستیدن بتی چون تو بهترین عبادت هاست . کاشکی همیشه کنارم باشی . شیرین ترین لحظاتم لحظه های هستند که بر یاد تو سجده می روم . و شیرین تر از آن لحظاتی هستند که از فرط دوست داشتنت دستهایت را سخت می فشارم.

                                                                           برای عزیزی که دوستش دارم و نمی داند

        لاله ها قدرت تکثیر چنین هیبت نابی به خواب ندیده ست هنوز

              عرشیان طاقت چشمی   نگهی بر سر ذلفت محال است هنوز

       نام تو در دل آیینه

              در دل معنی عشق

                           دست پاکی به بزرگی دست کریمی بنوشت.

مردمان بی رحمند.

    مردمان سنگ دل اند

               مردمان بی گمان از معنی دوست

                                      معنی عشق

                                              هیچ ندانند که چه کس نام تو در صحن دل من بنوشت !!!

روزی که رب ازلی از سر ذوق کرد این دو جهان

    چه جهانی که در آن عدل و عدالت به پشیزی نمی ارزد...

                چه جهانی که در آن هیچ نرگس مستی خواب پروانه شدن نمی بیند...

                  نام تو قاب در عطر عقاقی

                                      و به رنگی ز حنا و چمن و یاس سفید

                                              بر دل واژه عصمت بنوشت .

و در این عهد کر و ظلمت زشت 

         که چراغی نتوان روشنی راه شبی هموار کند...!

              و عصای قدرت دیدن نتواند دارد...!!!

                 نام مادر حیف کنند کور دلان

                      کاش می شد کمی این زندگی لغت و ملول

                                        ز سر ظلمت دورش بنوشت ...؟؟؟!!!

و خدا را شاکر

     که چنین موهبتی پاک و سفید

                پود در تار سفیدم بسرشت....

                                                                                     ((مادرم روزتان مبارک ))

چه كسي مي گويد :"من اگر ما نشوم تنهايم .تو اگر ما نشوي خويشتني"؟

چه كسي مي گويد :"الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها   که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها"؟

چه كسي مي گويد :" به درويشي قناعت كن كه سلطاني خطر دارد"؟

                  به كدامين شنوا گوش؟
                                 به كدامين ناشنواها ؟
                                          به چه لحني چنين تند سخن مي گويد؟
  بگذاريد من از اول اين خلقت زشت
                      تا بدين مرحله كين گستاخان
                      تكيه بر زور شراب و دم و مي,چنين آزاد سخن مي گويند
                                                      پرده بردارم و اين راز سيه فاش كنم .
من نه آنم كه نمودم بنماد.
      تو نه آني كه درونت ابدي باشد و بس.
                     او نه آند كه شرف قافله ي زنده دلان باشد.
                                                          خالق كل جهان ما را به كراهت آدمي نام نهاد.
تا كه باشد فرقي بين من و آن اسب نجيب.
    تا كه تو داشته باشي فرقي با همان ماهي سرخ .
   او نه آن است كه است
   من و تو ما نشويم بدين يك تك بيت .
                     تو ومن آن ساحر زشت داد فريب ...
  چه كسي داشت شكيب؟           نفري كو ؟تك نفري كو كه بدين شكل غريب؟
  تا بيايد زه رهي دور و قريب          و به نوري نافظ كه شرر بر سر سرخش دارد
  تار و پوذ ملت بي فهم شريف
                                               برهاند ز يد گرگ نمايان عجيب ..
ساحرك خوب نمايش نامه نويسي بلد است
    او همان قصه سهراب و پدر به چنين لحن درشتي بنوشت
    تو نه آني كه نمودت بنماد
                         و به پاكي و عدالت سوگند
                                                 نام تو در دل من كس ننوشت.

 "من به چشمان تو ديدم كه خدا
                                          دل به آن چشم كه خود ساخته بود,باخته بود "
  شعري بي ورن است.
       سهراب يا نيما يا اخوان ها نتواند وزن برايش سازد
                       ساحرك بد بنوشت...!!!

و من از جرا’ت دئري از نور
    و نه به زور شراب يا دم و مي
            با چنين يك لغت بي معنا
                         كل اين شعر چنين مي گويم : ((زندگي بي معنيست)).
تا كه حافظ ز سر ذوق و هنر
        نسرايد غرلي بهر پدر يا مادر
               تا آن سعدي و شاعر صفتان
                                      ندهند پند يا نكنند شعر بدين صورت زشت
                      و بدانند كه رب ازلي از سر ذوق 
                          نكرد اين دو جهان
                                                       ((زندگي اجباريست))!!

به آخرين شعرم
می انديشـم!
که به پايانش نخواهم
کشـاند!
و رهايش
خواهم کرد
غريب و بيگانه
نو نهال!

چه کسی او را تيمار
خواهد کرد؟
آنجا که
سبزه ها لگد مال ميشوند
وصدای ناله و فرياد
خرد شدن استخوان هايشان
در زير پای انسان
هرگز به گوش
نميرسـد!

من!
به آخرين شعرم
می انديشـم!
که پايانش
نخواهم نشـاند!